Biodiversity Protection

Η εγκατάσταση εμπλέκει τους συνεργάτες της, τους επισκέπτες ή/και την κοινότητα στην ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σημασία των βιώσιμων διατροφικών συνηθειών μέσω τουλάχιστον μίας πρωτοβουλίας στους χώρους πρασίνου της. Οι πρωτοβουλίες αυτές συνδέονται με θέματα παραγωγής τροφίμων, σπατάλης τροφίμων, βιοποικιλότητας ή τοπικής προμήθειας, και αποσκοπούν στην ενίσχυση της κατανόησης και της δράσης.

Παραδείγματα πρωτοβουλιών περιλαμβάνουν: 

α) κήπο φρούτων, βοτάνων ή λαχανικών. Ο κήπος είναι μόνιμος και περιλαμβάνει βότανα ή/και φυτά ή δέντρα που παράγουν καρπούς. Όπου είναι δυνατό, η εγκατάσταση προσκαλεί το κοινό ή τοπικά σχολεία, να επισκεφθούν τον κήπο για εκπαιδευτικούς σκοπούς

β) θερμοκήπιο, υπερυψωμένα παρτέρια ή σύστημα καλλιέργειας σε γλάστρες, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ειδών τροφής ή τοπικών φυτών, ιδίως όταν συνδυάζεται με εκπαιδευτικές πινακίδες ή εντάσσεται σε ξεναγήσεις, εργαστήρια ή δραστηριότητες που εμπλέκουν επισκέπτες/προσωπικό

γ) υπαίθρια κουζίνα, χώρος μαγειρικής ή χώρος προετοιμασίας τροφίμων όπου χρησιμοποιούνται συστατικά από τον κήπο ή το θερμοκήπιο, σε διαδραστικές εμπειρίες, όπως μαθήματα μαγειρικής, γευσιγνωσίες βιωσιμότητας, ή γεύματα «από τον κήπο στο τραπέζι»

δ) άγριο λιβάδι ή δασόκηπος που συμβάλλει στη βιοποικιλότητα και περιλαμβάνει βρώσιμα ή εκπαιδευτικά είδη φυτών

ε) άλλους χώρους πρασίνου που έχουν σχεδιαστεί για την ευαισθητοποίηση, όπως κήπους με τοπικά ή κλιματικά προσαρμοσμένα φυτά, με ενημερωτικές πινακίδες ή χώρους που χρησιμοποιούνται για εργαστήρια βιωσιμότητας ή επισκέψεις σχολείων

ζ) μελισσοκομικές κυψέλες, με το μέλι ή το κερί να χρησιμοποιείται επί τόπου. Η τοποθέτηση τους γίνεται σύμφωνα με οικολογικές οδηγίες και δεν επηρεάζει αρνητικά τους άγριους/αυτοχθόνες επικονιαστές. Η διαχείρισή τους πραγματοποιείται σε συνεργασία με τοπικό ειδικό ή μελισσοκόμο.

Οι πρωτοβουλίες αυτές, είναι ενταγμένες στις λειτουργίες της εγκατάστασης. Έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και εντάσσονται στη συνολική εμπειρία των επισκεπτών (π.χ. χρήση της συγκομιδής σε φαγητά ή ποτά της εγκατάστασης, προσφορά προϊόντων στο κατάστημα δώρων, συμμετοχή επισκεπτών στη συγκομιδή κ.λπ.) ή/και χρησιμοποιούνται για τα γεύματα του προσωπικού. Ακόμη και αν ένας χώρος πρασίνου δεν είναι ορατός στους επισκέπτες, η εγκατάσταση ενημερώνει για την παρουσία και τον σκοπό του, π.χ. μέσω σύντομων βίντεο στο χώρο υποδοχής ή περιγραφών σε ενημερωτικό υλικό για επισκέπτες, κ.λπ..

Η διαχείριση του χώρου πρασίνου συμμορφώνεται με τα κριτήρια σχετικά με τη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων (κριτήριο 7.8) και τις διαδικασίες διαχείρισης (κριτήριο 7.10). Η διαχείριση του χώρου αυτού και η χρήση φρούτων, λαχανικών, βοτάνων ή άλλων προϊόντων, πρέπει να ακολουθεί την εθνική και τοπική νομοθεσία επί του θέματος.

Αγροτικές δραστηριότητες που αποτελούν την κύρια πηγή εσόδων, ή σημαντικό μέρος των εσόδων της εγκατάστασης (όπως αμπελώνες, ελαιώνες κ.λπ.), δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Green Key και συνεπώς δεν μπορούν να πιστοποιηθούν.

Η εγκατάσταση πραγματοποιεί τακτική παρατήρηση και καταγραφή των χαρακτηριστικών που ενισχύουν τη βιοποικιλότητα, καθώς και των ειδών που υπάρχουν εντός ή γύρω από τον χώρο της. Η οικολογική αυτή παρακολούθηση περιλαμβάνει την παρατήρηση και καταγραφή ειδών, οικοτόπων και οικολογικών μεταβολών με την πάροδο του χρόνου. Στο επίπεδο της εγκατάστασης, αυτό περιλαμβάνει την αξιολόγηση του βαθμού στον οποίο τα στοιχεία βιοποικιλότητας (π.χ. πράσινες στέγες, φυτεύσεις με τοπικά είδη, κήποι επικονιαστών ή καταφύγια άγριας ζωής) υποστηρίζουν την τοπική πανίδα και τον εντοπισμό ευκαιριών βελτίωσης.

Η παρακολούθηση πραγματοποιείται τουλάχιστον μία φορά ετησίως και μπορεί να λάβει διάφορες μορφές, όπως:

α) χρήση ενός απλού πλέγματος ανάλυσης βιοποικιλότητας, από το προσωπικό συντήρησης χώρων πρασίνου, για ανεξάρτητη ετήσια αξιολόγηση της καταλληλότητας του χώρου για τοπικά είδη (π.χ. ποικιλομορφία φυτικής κάλυψης, παρουσία μικροενδιαιτημάτων, μειωμένες διαταραχές)

β) συμμετοχή σε πρωτόκολλα επιστήμης των πολιτών (π.χ. καταγραφές πτηνών ή εντόμων, εκδηλώσεις για την ημέρα βιοποικιλότητας)

γ) ανάρτηση παρατηρήσεων ή φωτογραφιών σε δημόσιες πλατφόρμες

δ) υποβολή στοιχείων σε εθνικές βάσεις δεδομένων ή προγράμματα βιοποικιλότητας (π.χ. εθνικά συστήματα παρακολούθησης πτηνών ή επικονιαστών)

ε) διοργάνωση περιπάτων στη φύση για το προσωπικό ή τους επισκέπτες, ημερών παρακολούθησης ειδών ή εργαστηρίων οικολογικής παρατήρησης

ζ) πρόσκληση οικολόγου, οδηγού βιοποικιλότητας,, οργανώσεων προστασίας της φύσης (π.χ. τοπικών ΜΚΟ) ή ιδιωτικών οικολογικών συμβούλων, για άτυπη ή επίσημη αξιολόγηση.

Ο στόχος δεν είναι η επίδειξη συγκεκριμένων αποτελεσμάτων (π.χ. συγκεκριμένος αριθμός ειδών που παρατηρήθηκαν), αλλά η καλλιέργεια της συνήθειας παρακολούθησης και μάθησης. Συνεπώς, η συμμόρφωση δεν βασίζεται στα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν, αλλά στη συστηματική προσπάθεια της εγκατάστασης για παρατήρηση, καταγραφή και αναστοχασμό, σχετικά με την παρουσία και λειτουργία της βιοποικιλότητας. 

Συνιστάται η χρήση εθνικών ή περιφερειακών καταλόγων ειδών, βάσεων δεδομένων βιοποικιλότητας ή διεθνών πηγών αναφοράς (π.χ. λίστες IUCN, οδηγοί αναγνώρισης πτηνών ή επικονιαστών, σχετικές εφαρμογές κ.λπ.) για τον εντοπισμό των ειδών που είναι πιο πιθανό να βρεθούν στην περιοχή.

Η εγκατάσταση πραγματοποιεί αξιολόγηση κινδύνων και ευκαιριών που σχετίζονται με τη βιοποικιλότητα και τη φύση. Η αξιολόγηση αυτή δημιουργεί μια βασική γραμμή αναφοράς για τη βιοποικιλότητα, και αναδεικνύει περιοχές οικολογικής ευαισθησίας ή δυνατότητες βελτίωσης. Αυτό μπορεί να αποτελέσει θεμελιώδες βήμα για τους στόχους βιωσιμότητας της εγκατάστασης (κριτήριο 1.2) και το σχέδιο δράσης (κριτήριο 1.3) και μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν από άλλα κριτήρια που σχετίζονται με τη βιοποικιλότητα.

Η αξιολόγηση αυτή περιλαμβάνει:

• ταυτοποίηση των υπαρχόντων ειδών (π.χ. δέντρα, θάμνοι, φυτά φιλικά προς επικονιαστές, πτηνά ή άλλα ορατά είδη πανίδας), σημαντικών οικοτόπων, πιθανών οικολογικών διαδρόμων (πράσινων, μπλε, ή μαύρων/σκοτεινών), υγροτόπων και οικολογικά λειτουργικών εδαφών

• εντοπισμό πιέσεων που ασκούνται από ανθρώπινες δραστηριότητες (π.χ. πρακτικές διαμόρφωσης τοπίου, φωτορύπανση/ηχορύπανση, εισβλητικά είδη, διατάραξη οικοτόπων)

• ανασκόπηση εξαρτήσεων από οικοσυστημικές υπηρεσίες και πιθανών ρίσκων (π.χ. επικονίαση, διαθεσιμότητα νερού, ρύθμιση πλημμυρών, ξηρασία)

• ευκαιρίες βελτίωσης (π.χ. αποκατάσταση οικοτόπων, εμπειρίες για επισκέπτες που έχουν να κάνουν με τη φύση)

• προετοιμασία χαρτογράφησης του χώρου (συνιστάται). 

Η αξιολόγηση περιορίζεται σε περιοχές υπό τον έλεγχο της εγκατάστασης· εξαιρούνται γειτονικές ιδιωτικές ή δημόσιες εκτάσεις. Εγκαταστάσεις με χώρους πρασίνου άνω των 5 εκταρίων χρησιμοποιούν εξωτερικό εμπειρογνώμονα ή συμβουλευτική εταιρεία για τη διενέργεια της αξιολόγησης. Εγκαταστάσεις με μικρότερες περιοχές πρασίνου μπορούν να πραγματοποιούν την αξιολόγηση εσωτερικά, χρησιμοποιώντας διαθέσιμους δημόσιους πόρους (π.χ. περιφερειακά ή εθνικά δίκτυα βιοποικιλότητας, βάσεις δεδομένων ειδών, εργαλεία δημόσιας χαρτογράφησης ή εργαλειοθήκες ΜΚΟ).

Η εγκατάσταση εφαρμόζει ουσιαστικές πρωτοβουλίες, σε σχέση με την βιοποικιλότητα, που ευνοούν τις συνθήκες εντός ή γύρω από τον χώρο της (βλ. επίσης κριτήρια 1.2 και 1.3). Οι δράσεις αυτές υποστηρίζουν πάντα τοπικά είδη χλωρίδας και πανίδας και προσαρμόζονται στο πλαίσιο και την κλίμακα της εγκατάστασης.

• Εγκαταστάσεις με χώρους πρασίνου παρέχουν τουλάχιστον 2 δράσεις βιοποικιλότητας, εκ των οποίων τουλάχιστον 1 πραγματοποιείται εντός των χώρων πρασίνου της εγκατάστασης. 

• Εγκαταστάσεις σε αστικές περιοχές  με/ή χωρίς χώρους πρασίνου παρέχουν τουλάχιστον 1 δράση βιοποικιλότητας. 

Παραδείγματα δράσεων περιλαμβάνουν:

α) αποκατάσταση της άγριας φύσης σε τουλάχιστον 10% της εξωτερικής έκτασης, προσαρμοσμένη στο περιβάλλον της εγκατάστασης (π.χ. μη διαχειριζόμενες φυσικές περιοχές, εξελισσόμενοι χώροι με βλάστηση, θαμνώδεις εκτάσεις, περιοχές αναδάσωσης)

β) δημιουργία ή διατήρηση περιοχών πρασίνου, φιλικών προς επικονιαστές, που καλύπτουν τουλάχιστον το 10% της συνολικής εξωτερικής έκτασης

γ) δημιουργία ή διατήρηση πράσινων στεγών ή/και κάθετων πράσινων τοίχων που καλύπτουν τουλάχιστον το 10% της επιφάνειας στέγης ή τοίχων

δ) χρήση τοπικών ή κλιματικά προσαρμοσμένων ειδών (μη εισβλητικών ειδών) για πράσινες στέγες, πράσινους τοίχους, κήπους και λοιπούς εξωτερικούς χώρους

ε) παροχή ευνοϊκών συνθηκών για τοπικά είδη (π.χ. φωλιές πουλιών, ξενοδοχεία εντόμων (για ένα είδος), μελισσοκυψέλες, διάδρομοι και περάσματα άγριων ζώων κ.λπ.). Οι χώροι αυτοί πρέπει να είναι κατάλληλοι για τα τοπικά είδη, σωστά τοποθετημένοι και να συντηρούνται τακτικά ώστε να παραμένουν κατάλληλοι

ζ) προστασία οικοτόπων τοπικών ειδών (χερσαίων ή υδάτινων/θαλάσσιων, π.χ. περιοχές ωοτοκίας χελωνών, μαγκρόβια δάση, κοραλλιογενείς ύφαλοι, λιβάδια επικονιαστών όπως πεταλούδες, νεκρό ξύλο και άλλα φυσικά στοιχεία) εντός ή κοντά στις εγκαταστάσεις μέσω μείωσης φωτισμού και θορύβου (συμπεριλαμβανομένων εξωτερικών χώρων ευεξίας που βρίσκονται σε ή κοντά σε φυσικούς οικοτόπους). Ο οικότοπος πρέπει να έχει εντοπιστεί και να έχουν εφαρμοστεί σαφή προστατευτικά μέτρα

η) εντοπισμός και εξάλειψη πιθανών οικολογικών παγίδων στους χώρους της εγκατάστασης (π.χ. κάλυψη δομικών κοιλοτήτων, κενών ή μικρών κλειστών χώρων, που μπορεί να προσελκύσουν άγρια ζώα σε μη ασφαλείς περιοχές)

θ) υποστήριξη, το λιγότερο 1 φορά ετησίως,  τοπικής/περιφερειακής/εθνικής οργάνωσης που δραστηριοποιείται στην προστασία της βιοποικιλότητας στην περιοχή ή περιφέρεια

ι) συμμετοχή στην αποκατάσταση άγριας φύσης, συντήρηση ή ανάπλαση τοπικών πάρκων ή δημόσιων χώρων πρασίνου

κ) συνεργασία με τις τοπικές/περιφερειακές/εθνικές αρχές ή ΜΚΟ για πιο πράσινες πόλες (π.χ. δενδροφυτεύσεις, οικολογικοί διάδρομοι επικονιαστών, πράσινες στέγες)

λ) φιλοξενία ή παραχώρηση χώρου για σεμινάρια, εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης ή εργαστήρια ειδικών, που σχετίζονται με την βιοποικιλότητα. 

Σε ορισμένες περιοχές (π.χ. κάποιες αστικές περιοχές), οι κυψέλες μελισσών ή μεγάλα «ξενοδοχεία» εντόμων είναι κατάλληλα μόνο υπό συγκεκριμένες οικολογικές και κανονιστικές συνθήκες (όπου προτιμώνται μικρά, φυσικά ή διάσπαρτα στοιχεία), και θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα σε εναλλακτικές πρωτοβουλίες. 

Συνιστάται η εγκατάσταση να αναζητά υποστήριξη από εξωτερικούς ειδικούς οργανισμούς ή ενώσεις, για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση δράσεων βιοποικιλότητας, καθώς και οι πρωτοβουλίες αυτές να βασίζονται στην αξιολόγηση των κινδύνων και των ευκαιριών που σχετίζονται με τη βιοποικιλότητα και τη φύση (κριτήριο 7.12).

Το κριτήριο εφαρμόζεται τόσο στους εργαζόμενους όσο και σε εξωτερικούς συνεργάτες ή εταιρείες συντήρησης χώρων πρασίνου που έχουν αναλάβει σχετικές εργασίες.

Σημείωση για εθνική προσαρμογή: Στη Σουηδία ισχύουν τα εξής:

• εγκαταστάσεις με μικρούς χώρους πρασίνου (< 1000 m²) παρέχουν τουλάχιστον 2 δράσεις βιοποικιλότητας, εκ των οποίων τουλάχιστον 1 πραγματοποιείται εντός των χώρων πρασίνου της εγκατάστασης 

• εγκαταστάσεις με μεγαλύτερους χώρους πρασίνου (> 1000 m²) παρέχουν τουλάχιστον 3 δράσεις βιοποικιλότητας, εκ των οποίων τουλάχιστον 2 πραγματοποιούνται εντός των χώρων πρασίνου της εγκατάστασης 

• εγκαταστάσεις σε αστικές περιοχές με/ή χωρίς χώρους πρασίνου παρέχουν τουλάχιστον 1 δράση βιοποικιλότητας. 

Η εγκατάσταση διασφαλίζει ότι οι χώροι πρασίνου και οι διακοσμητικοί κήποι συντηρούνται σύμφωνα με τις αρχές της οικολογικής διαχείρισης. Οι πρακτικές συντήρησης προσαρμόζονται στο τοπικό κλίμα, το περιβαλλοντικό πλαίσιο, και τις εποχικές μεταβολές, ενώ υποστηρίζουν την οικολογική ποικιλομορφία και αποφεύγουν τη διατάραξη της τοπικής άγριας ζωής.

Η ενέργεια (α) παρακάτω είναι πάντα υποχρεωτική, και η εγκατάσταση ενθαρρύνεται να εφαρμόζει τουλάχιστον μία επιπλέον ενέργεια. Παραδείγματα πρόσθετων ενεργειών περιλαμβάνονται στα σημεία (β)–(ε):

α) αποδοτικές και στοχευμένες μέθοδοι ποτίσματος (π.χ. στάγδην άρδευση, αισθητήρες υγρασίας, πότισμα νωρίς το πρωί/βράδυ/νύχτα, ιδιαίτερα σε θερμές ή ξηρές περιοχές). Οι πρακτικές άρδευσης προσαρμόζονται στο τοπικό κλίμα, το περιβαλλοντικό πλαίσιο και την εποχικότητα για καλύτερη απόδοση και αποφυγή αχρείαστων απωλειών νερού

β) φροντίδα για την υγεία εδάφους μέσω κομποστοποίησης ή εδαφοκάλυψης με οργανικά υλικά 

γ) κλάδεμα, κοπή χόρτου και φροντίδα φυτών σε χρόνους που βελτιώνουν την ανθεκτικότητα των φυτών και μειώνουν τις ανάγκες πόρων, π.χ. διατήρηση περιοχών με υψηλότερο, αδιατάρακτο γρασίδι όπου δεν υπάρχει ανάγκη πρόσβασης· χρήση υψηλότερων ρυθμίσεων χλοοκοπτικού και προσαρμογή της συχνότητας κοπής, ανάλογα με την ανάπτυξη της βλάστησης και τη χρήση του χώρου. Ο προγραμματισμός τέτοιων δραστηριοτήτων λαμβάνει υπόψη τους κύκλους ζωής της τοπικής πανίδας, αποφεύγοντας παρεμβάσεις κατά την διάρκεια ευαίσθητων περιόδων, όπως περίοδοι φωλιάσματος ή αναπαραγωγής·

δ) χρήση φυτών προσαρμοσμένων στο τοπικό περιβάλλον και ανθεκτικών στην ξηρασία. Η επιλογή φυτών είναι ευέλικτη και προσαρμοσμένη στο τοπικό πλαίσιο, το κλίμα και τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Προωθεί επίσης την οικολογική ποικιλομορφία μέσω χρήσης τοπικών ειδών, διαφορετικών υψών και στρωμάτων βλάστησης (κάθετη διαστρωμάτωση), και διασφαλίζει ότι οι περίοδοι ανθοφορίας και καρποφορίας κλιμακώνονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, για την υποστήριξη των επικονιαστών και της άγριας ζωής

ε) διαχείριση της κίνησης πεζών και οχημάτων ώστε να αποφεύγεται η συμπίεση εδάφους, η απώλεια βλάστησης και η διάβρωση σε ευαίσθητες περιοχές (π.χ. χρήση καθορισμένων μονοπατιών και διαδρομών πρόσβασης, περιορισμός πρόσβασης οχημάτων σε συγκεκριμένες περιοχές, αποτροπή κίνησης εκτός μονοπατιού με σήμανση ή φυσικά εμπόδια). Όπου υπάρχουν ευαίσθητα οικοσυστήματα (π.χ. αμμοθίνες, μαγκρόβια βλάστηση, δάση, περιοχές ωοτοκίας χελωνών), συνιστάται να αναρτώνται κώδικες συμπεριφοράς, κατά προτίμηση με παραπομπή σε επίσημες πηγές όπως ο Οδηγός Υπεύθυνου Ταξιδιώτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού των Ηνωμένων Εθνών (UNWTO)

ζ) πρόληψη και έλεγχος ξενικών-εισβλητικών ειδών μέσω σωστής αναγνώρισης, παρακολούθησης και δράσης. Το προσωπικό που είναι υπεύθυνο για τη συντήρηση χώρων πρασίνου εκπαιδεύεται ώστε να αναγνωρίζει ξένα είδη, να κατανοεί την οικολογική τους επίδραση και να εφαρμόζει κατάλληλα μέτρα ελέγχου. Ανάλογα με το είδος, τα μέτρα μπορεί να περιλαμβάνουν πρόληψη εξάπλωσης, περιορισμό, επιλεκτική απομάκρυνση ή στοχευμένη παρακολούθηση. Για την επιβεβαίωση της ταυτοποίησης ειδών, χρησιμοποιούνται εθνικοί και περιφερειακοί κατάλογοι ξενικών-εισβλητικών ειδών, βάσεις δεδομένων ή επίσημες οδηγίες, και τηρούνται οι νομικές υποχρεώσεις αναφοράς όπου ισχύουν.

Το κριτήριο εφαρμόζεται τόσο στους εργαζόμενους, όσο και σε εξωτερικούς συνεργάτες και εταιρείες διαμόρφωσης τοπίου, που έχουν αναλάβει με σύμβαση τη συντήρηση των χώρων πρασίνου της εγκατάστασης.

Όλος ο εξοπλισμός συντήρησης κήπων (συμπεριλαμβανομένων χλοοκοπτικών, θαμνοκοπτικών, φυσητήρων φύλλων και παρόμοιων μηχανημάτων) που αγοράστηκε κατά τους τελευταίους 24 μήνες (για τους υποψηφίους που επανυποβάλουν αίτηση) ή 6 μήνες (για τους αιτούντες για πρώτη φορά) είναι ενεργειακά αποδοτικός, χαμηλού θορύβου και χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Ο εξοπλισμός μπορεί να είναι χειροκίνητος ή ηλεκτρικός.

Για ρομποτικά χλοοκοπτικά, συνιστάται να μην λειτουργούν τη νύχτα και να χρησιμοποιούνται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας ή νωρίς το βράδυ, ώστε να ελαχιστοποιείται η όχληση της άγριας ζωής.

Το κριτήριο αυτό είναι Υποχρεωτικό (Υ) για εγκαταστάσεις με έκταση χλοοτάπητα έως 4.000 m²· για μεγαλύτερες εκτάσεις αποτελεί Κατευθυντήρια οδηγία (Κ).

Το κριτήριο αυτό εξακολουθεί να ισχύει όταν η εγκατάσταση αναθέτει σε εξωτερική εταιρεία τη συντήρηση των χώρων πρασίνου της.

Δεν επιτρέπεται η τακτική χρήση αγροχημικών προϊόντων, όπως φυτοφάρμακα (συμπεριλαμβανομένων ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων, μυκητοκτόνων, τρωκτικοκτόνων, μαλακιοκτόνων, νηματωδοκτόνων, ρυθμιστών ανάπτυξης φυτών, αποφυλλωτικών και αποξηραντικών), λιπασμάτων και ρυθμιστών ανάπτυξης φυτών.

Η εγκατάσταση εφαρμόζει προσέγγιση Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Επιβλαβών Οργανισμών (IPM) ή ισοδύναμο σύστημα, με την ακόλουθη ιεράρχηση:

• δίνεται προτεραιότητα σε προληπτικές και μη χημικές μεθόδους, όπως μηχανικός έλεγχος ζιζανίων, χρήση φλογοβόλων, διαχείριση υγείας εδάφους μέσω κομποστοποίησης κ.λπ. 

• εάν απαιτείται παρέμβαση λόγω αναγκαιότητας (π.χ. κίνδυνοι υγιεινής ή ασφάλειας ή συγκεκριμένες ανάγκες γονιμότητας εδάφους), χρησιμοποιούνται βιολογικές ή φυσικές εναλλακτικές επιλογές (π.χ. βιολογικά λιπάσματα, φυσικά βελτιωτικά εδάφους ή απωθητικά παρασίτων εγκεκριμένα σύμφωνα με τα πρότυπα βιολογικής καλλιέργειας)

• μόνο όταν δεν υπάρχουν βιολογικές ή φυσικές εναλλακτικές, επιτρέπεται η χρήση αγροχημικών προϊόντων. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιούνται μόνο προϊόντα «έτοιμα προς χρήση», κατά προτίμηση βραδείας αποδέσμευσης και εφαρμοζόμενα μία φορά ετησίως στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο. Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση γλυφοσάτης και όλων των προϊόντων που καταγράφονται από το Forest Stewardship Council (FSC) ως Εξαιρετικά Επικίνδυνα Φυτοφάρμακα.

Ο χειρισμός αγροχημικών προϊόντων μπορεί να πραγματοποιείται μόνο από προσωπικό ή εξωτερικούς συνεργάτες που έχουν εκπαιδευτεί/αδειοδοτηθεί για τον σκοπό αυτό (βλ. κριτήριο 1.21). Κατά την εφαρμογή, πρέπει να λαμβάνονται όλα τα σχετικά μέτρα ασφάλειας, όπως χρήση ατομικού προστατευτικού εξοπλισμού και χρήση δελτίων δεδομένων ασφαλείας με τις συνιστώμενες δοσολογίες. Πρέπει να τηρείται ετήσιο πρόγραμμα εφαρμογής και γραπτά αρχεία χρήσης του προϊόντος (συμπεριλαμβανομένων των ποσοτήτων που χρησιμοποιούνται). Οι χημικές ουσίες αποθηκεύονται σωστά (βλ. κριτήριο 5.4) και τα άδεια δοχεία απορρίπτονται σύμφωνα με την εθνική/τοπική νομοθεσία.

Συνιστάται η ανάθεση ετήσιου ελέγχου εδάφους σε εξωτερικό ειδικό, για τη διαχείριση λιπασμάτων και την παρακολούθηση της υγείας του εδάφους διαχρονικά.

Το κριτήριο αυτό εφαρμόζεται επίσης όταν η εγκατάσταση αναθέτει σε εξωτερική εταιρεία τη συντήρηση των χώρων πρασίνου της.