Conference Centres

Η εγκατάσταση τηρεί μηνιαία και ετήσια καταγραφή της ποσότητας των συνολικών αποβλήτων (όλα τα ελεγχόμενα ρεύματα μαζί), των υπολειμματικών/σύμμεικτων αποβλήτων (μη ανακυκλώσιμων) και των αποβλήτων τροφίμων. Επιπλέον συνιστάται η καταγραφή μηνιαίων και ετήσιων δεδομένων για όλα τα άλλα είδη αποβλήτων για τους οποίους εφαρμόζεται διαχωρισμός και συλλογή (βάσει του κριτηρίου 5.1) ή/και απαιτείται από τη νομοθεσία στην χώρα (π.χ. γυαλί, χαρτί, χαρτόνι, μέταλλο, πλαστικά). Η τιμή των «συνολικών αποβλήτων» πρέπει να αναφέρει σαφώς ποια ρεύματα αποβλήτων έχουν συμπεριληφθεί στον υπολογισμό. Η παρακολούθηση επικίνδυνων αποβλήτων δεν είναι υποχρεωτική, αλλά συνιστάται.

Τα δεδομένα αποβλήτων καταγράφονται με σταθερή μονάδα μέτρησης για κάθε ρεύμα αποβλήτων που έχει εντοπιστεί, είτε κατά βάρος (π.χ. κιλά ή τόνοι) είτε κατά όγκο (π.χ. λίτρα ή κυβικά μέτρα). Το λιγότερο, παρέχονται μηνιαίες και ετήσιες καταγραφές για τα δεδομένα αποβλήτων των τελευταίων 2 πλήρων ημερολογιακών ετών για τη συνολική ποσότητα αποβλήτων, τα υπολειμματικά/σύμμεικτα απόβλητα και τα απόβλητα τροφίμων. (Οι αιτούντες για πρώτη φορά υποβάλλουν δεδομένα του τελευταίου πλήρους ημερολογιακού έτους ή το λιγότερο 3 μηνών, εάν δεν υπάρχουν διαθέσιμα προγενέστερα δεδομένα).

Σε περιπτώσεις όπου οι εργολάβοι αποβλήτων παρέχουν μηνιαία ή τριμηνιαία δεδομένα, αυτά πρέπει να χρησιμοποιούνται. Όπου μηνιαία δεδομένα δεν είναι άμεσα διαθέσιμα (π.χ. λόγω δομικών περιορισμών, περιορισμών εργολάβων, κοινοχρήστων κτιρίων, σημείων συλλογής κοινά με τους γείτονες), η εγκατάσταση παρέχει την πιο ακριβή δυνατή εκτίμηση με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα. Αποδεκτές μεθοδολογίες περιλαμβάνουν:

α) τριμηνιαία δεδομένα εργολάβου διαιρούμενα δια του 3
β) εκτίμηση βάσει «εβδομάδων παρακολούθησης» (1 εβδομάδα ανά τρίμηνο), όπου μετρώνται πραγματικές ποσότητες αποβλήτων και γίνεται αναγωγή. Αυτό περιλαμβάνει τη συλλογή και τη μέτρηση πραγματικών δεδομένων αποβλήτων κατά την διάρκεια μιας αντιπροσωπευτικής εβδομάδας ανά τρίμηνο, και την αναγωγή των αποτελεσμάτων στο σύνολο του τριμήνου. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν τουλάχιστον 4 τεκμηριωμένες «εβδομάδες παρακολούθησης» ανά έτος, μία ανά τρίμηνο, πάνω στις οποίες βασίζονται οι εκτιμήσεις 
γ) παρακολούθηση βάσει αριθμού συλλογών ανά ρεύμα αποβλήτων

Εάν καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι εφικτή και εφόσον η εγκατάσταση δέχεται βεβαίωση από τον εργολάβο ότι τα μηνιαία ή τα τριμηνιαία δεδομένα δεν είναι διαθέσιμα, μπορούν να υποβληθούν ετήσια δεδομένα. Η χρήση εκτιμήσεων, όπως απλά η διαίρεση ενός γνωστού ετήσιου συνόλου δια 12 για παραγωγή μηνιαίων τιμών, δεν θεωρείται επαρκής.

Σε περιπτώσεις όπου οι επισκέπτες μεταφέρουν οι ίδιοι τα απόβλητα σε κοινά σημεία συλλογής με άλλες επιχειρήσεις ή κατοικίες όπως σε κάποιους χώρους κάμπινγκ ή τουριστικά πάρκα, η εγκατάσταση εξακολουθεί να είναι υπεύθυνη για την παρακολούθηση των λειτουργικών αποβλήτων που παράγονται στις δικές της υποδομές. Αυτό περιλαμβάνει, για παράδειγμα, απόβλητα κουζίνας, προσωπικού, συντήρησης και καθαρισμού.

Συνιστάται στις εγκαταστάσεις να αρχίσουν να παρακολουθούν την χρήση σε επίπεδο προϊόντος για προϊόντα υψηλής κατανάλωσης (όπως σακούλες απορριμμάτων, πλαστικές μεμβράνες τροφίμων, δοχεία καθαριστικών, παντόφλες μίας χρήσης ή πλαστικά μπουκάλια νερού μιας χρήσης). Η παρακολούθηση μονάδων που αγοράζονται ετησίως, με αντίστοιχα δεδομένα βάρους και κόστους, επιτρέπει στην εγκατάσταση να εντοπίσει τα προϊόντα που επηρεάζουν την συνολική χρήση, και να ιεραρχήσει παρεμβάσεις.

Σημείωση για εθνική προσαρμογή: Σε Γαλλία, Πορτογαλία, Φινλανδία και Δανία, η εγκατάσταση καταγράφει τη συνολική ποσότητα αποβλήτων, τα υπολειμματικά/σύμμεικτα απόβλητα, τα απόβλητα τροφίμων και τα ανακυκλώσιμα απόβλητα. Σε Δανία και Φινλανδία, η εγκατάσταση επιπλέον αναλύει κάθε επιμέρους ρεύμα ανακυκλώσιμων αποβλήτων.

Η εγκατάσταση δίνει προτεραιότητα στην παράταση της ζωής των ανθεκτικών αγαθών (έπιπλα, εξοπλισμός, υλικά και προμήθειες) μέσω: 

α) ανακαίνισης ή επαναχρησιμοποίησης, που πραγματοποιείται εσωτερικά ή από ανεξάρτητο πάροχο, όπου η παρέμβαση παρατείνει τη διάρκεια ζωής του αντικειμένου και αποφεύγει την αγορά ενός νέου, ή/και 

β) δωρεά αντικειμένων, που δεν μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν εσωτερικά, σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς ή σε οργανισμούς που τα αξιοποιούν για άλλους σκοπούς και που επιτρέπουν περαιτέρω χρήση (π.χ. μεταπώληση, αναδιανομή, ανακατασκευή). 

Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται σε αντικείμενα που απαιτούν ειδικό χειρισμό ή προετοιμασία πριν από τη δωρεά (π.χ. διαγραφή δεδομένων). Συνιστάται τα δοθέντα αντικείμενα να πληρούν βασικές προϋποθέσεις δωρεάς, διασφαλίζοντας ότι τα αντικείμενα είναι καθαρά, ασφαλή και σε καλή λειτουργική κατάσταση για να αποτραπεί η μεταβίβαση του βάρους της απόρριψης στους οργανισμούς αποδέκτες. 

Οι δωρεές τροφίμων καλύπτονται από το κριτήριο 6.15. 

Όλα τα καλλυντικά προϊόντα (σαπούνι, αφρόλουτρο, σαμπουάν, λοσιόν και μαλακτικό μαλλιών) που χρησιμοποιούνται από την εγκατάσταση φέρουν εθνικά ή διεθνώς αναγνωρισμένη οικολογική σήμανση. Το κριτήριο αυτό εφαρμόζεται σε προϊόντα που βρίσκονται στα μπάνια των δωματίων επισκεπτών, στους χώρους προσωπικού, καθώς και στους δημόσιους χώρους.

Επιπλέον της οικολογικής σήμανσης, συνιστάται τα καλλυντικά προϊόντα να μην περιέχουν παραβένιο, λαουρυλοθειικό νάτριο και μη βιώσιμο φοινικέλαιο.

Η εγκατάσταση εμπλέκει τους συνεργάτες της, τους επισκέπτες ή/και την κοινότητα στην ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σημασία των βιώσιμων διατροφικών συνηθειών μέσω τουλάχιστον μίας πρωτοβουλίας στους χώρους πρασίνου της. Οι πρωτοβουλίες αυτές συνδέονται με θέματα παραγωγής τροφίμων, σπατάλης τροφίμων, βιοποικιλότητας ή τοπικής προμήθειας, και αποσκοπούν στην ενίσχυση της κατανόησης και της δράσης.

Παραδείγματα πρωτοβουλιών περιλαμβάνουν: 

α) κήπο φρούτων, βοτάνων ή λαχανικών. Ο κήπος είναι μόνιμος και περιλαμβάνει βότανα ή/και φυτά ή δέντρα που παράγουν καρπούς. Όπου είναι δυνατό, η εγκατάσταση προσκαλεί το κοινό ή τοπικά σχολεία, να επισκεφθούν τον κήπο για εκπαιδευτικούς σκοπούς

β) θερμοκήπιο, υπερυψωμένα παρτέρια ή σύστημα καλλιέργειας σε γλάστρες, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ειδών τροφής ή τοπικών φυτών, ιδίως όταν συνδυάζεται με εκπαιδευτικές πινακίδες ή εντάσσεται σε ξεναγήσεις, εργαστήρια ή δραστηριότητες που εμπλέκουν επισκέπτες/προσωπικό

γ) υπαίθρια κουζίνα, χώρος μαγειρικής ή χώρος προετοιμασίας τροφίμων όπου χρησιμοποιούνται συστατικά από τον κήπο ή το θερμοκήπιο, σε διαδραστικές εμπειρίες, όπως μαθήματα μαγειρικής, γευσιγνωσίες βιωσιμότητας, ή γεύματα «από τον κήπο στο τραπέζι»

δ) άγριο λιβάδι ή δασόκηπος που συμβάλλει στη βιοποικιλότητα και περιλαμβάνει βρώσιμα ή εκπαιδευτικά είδη φυτών

ε) άλλους χώρους πρασίνου που έχουν σχεδιαστεί για την ευαισθητοποίηση, όπως κήπους με τοπικά ή κλιματικά προσαρμοσμένα φυτά, με ενημερωτικές πινακίδες ή χώρους που χρησιμοποιούνται για εργαστήρια βιωσιμότητας ή επισκέψεις σχολείων

ζ) μελισσοκομικές κυψέλες, με το μέλι ή το κερί να χρησιμοποιείται επί τόπου. Η τοποθέτηση τους γίνεται σύμφωνα με οικολογικές οδηγίες και δεν επηρεάζει αρνητικά τους άγριους/αυτοχθόνες επικονιαστές. Η διαχείρισή τους πραγματοποιείται σε συνεργασία με τοπικό ειδικό ή μελισσοκόμο.

Οι πρωτοβουλίες αυτές, είναι ενταγμένες στις λειτουργίες της εγκατάστασης. Έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και εντάσσονται στη συνολική εμπειρία των επισκεπτών (π.χ. χρήση της συγκομιδής σε φαγητά ή ποτά της εγκατάστασης, προσφορά προϊόντων στο κατάστημα δώρων, συμμετοχή επισκεπτών στη συγκομιδή κ.λπ.) ή/και χρησιμοποιούνται για τα γεύματα του προσωπικού. Ακόμη και αν ένας χώρος πρασίνου δεν είναι ορατός στους επισκέπτες, η εγκατάσταση ενημερώνει για την παρουσία και τον σκοπό του, π.χ. μέσω σύντομων βίντεο στο χώρο υποδοχής ή περιγραφών σε ενημερωτικό υλικό για επισκέπτες, κ.λπ..

Η διαχείριση του χώρου πρασίνου συμμορφώνεται με τα κριτήρια σχετικά με τη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων (κριτήριο 7.8) και τις διαδικασίες διαχείρισης (κριτήριο 7.10). Η διαχείριση του χώρου αυτού και η χρήση φρούτων, λαχανικών, βοτάνων ή άλλων προϊόντων, πρέπει να ακολουθεί την εθνική και τοπική νομοθεσία επί του θέματος.

Αγροτικές δραστηριότητες που αποτελούν την κύρια πηγή εσόδων, ή σημαντικό μέρος των εσόδων της εγκατάστασης (όπως αμπελώνες, ελαιώνες κ.λπ.), δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Green Key και συνεπώς δεν μπορούν να πιστοποιηθούν.

The management and staff of the establishment (e.g. under supervision of the Green Key Establishment Representative) formulates strategic sustainability targets that are more ambitious than compliance with legislation and serve as commitment to continuous improvement, tracking progress/monitoring and guiding decision-making. The targets focus on long-term direction rather than specific actions or how to handle them (this is covered in criterion 1.3).

Strategic sustainability targets specify a timeline for review, are formulated up to maximum 6 years into the future and are assessed every certification period (every 2 years) to ensure continued relevance and ambition. The targets are directly linked to the annual action plan (criterion 1.3) and are used to evaluate the success of the action plan and the establishment’s overall sustainability performance.

For establishments with more than 50 employees, a minimum of 4 strategic targets, and for establishments with less than 50 employees, a minimum of 2 strategic targets are formulated. Establishments may choose which areas to focus on, provided that the targets cover at least 2 different areas, for example energy, water, waste, social sustainability/CSR (e.g. staff equity, inclusion, community engagement etc.), biodiversity protection, sustainable procurement, risk and crisis management, etc.

The targets are grounded in actual performance data or assessments from a clearly defined baseline period and directly respond to identified issues, risks, or areas for improvement. Examples of underlying data include energy, water, waste or carbon data; water risk or biodiversity assessments; or guest and staff feedback on CSR performance (e.g. from criteria 3.1, 4.1, 5.6, 7.12). Where available, it is encouraged that regional benchmarks are taken into account to ensure relevance and ambition.

First-time applicants who may not yet have complete annual data should base their targets on the most accurate and representative data available (for example, based on the minimum 3 months of data that must be submitted for other criteria).

Examples for strategic targets include:

1. reducing greenhouse gas emissions (Scope 1 and 2) by at least 20% by 20XX compared to baseline year 20XX, equivalent to approximately a 5% annual reduction in line with the Paris Agreement;
2. restoring at least 20% of the premises (by area) to natural or semi-natural habitat by 20XX (for further examples, see criterion 7.11), or any other biodiversity targets, for example following the Nature Positive Tourism approach of protecting local or international biodiversity;
3. reducing energy consumption for heating and cooling by 15% by 20XX, compared to baseline year 20XX;
4. eliminating all single-use plastic items by the end of 20XX;
5. reducing total water consumption per guest night by 10% by 20XX, compared to baseline year 20XX performance data;
6. achieving gender balance in management positions (at least 40% women) by 20XX;
7. conducting annual anti-harassment and safeguarding training for all staff, with special focus on protecting children, women and vulnerable groups;
8. contributing at least 1% of annual profits or revenue to local community projects or partnerships; and/or
9. adopting a local hiring target: ensure at least 60% of permanent staff are residents of the local area.

Strategic sustainability targets are co-developed by management and staff, ensuring that both groups contribute to the identification and prioritisation of sustainability ambitions. Management is responsible for the accuracy of targets, their implementation, and follow-up. If a target is not met, a critical reflection of the reasons for lack of fulfilment is provided and if justified, the establishment may continue working on the same target in the next period. Targets are communicated to staff (e.g. during onboarding) and may be made accessible to guests, where appropriate (e.g. website, lobby, in-room materials). To strengthen local relevance, it is recommended that they are co-created with other relevant stakeholders such as community members.

When preparing the strategic sustainability targets, the Green Key criteria can serve as inspiration. It is recommended that the establishment also formulates a sustainability vision and mission statement. Targets should support and be consistent with this long-term direction.

If the establishment is part of a chain, collective chain-level strategic targets may serve as inspiration, provided that these are translated into specific individual/local targets. If adopted without modification, the establishment justifies their relevance (e.g. timeframe, focus, percentage goals). Chain-wide documents can be accepted as evidence if the establishment demonstrates that the actions are implemented at their property and appropriate for their structural, geographical and cultural context.

The establishment provides access for people with additional accessibility needs. Recognising that establishments may not be able to cover all types of disabilities, the establishment focuses its accessibility improvements on minimum 2 specific category of need: physical mobility, visual impairment or cognitive/hearing impairment.

To reach conformity, the following minimum accessibility elements are in place when focusing on physical accessibility:

• at least 1 accessible entrance with ramp or level access (meeting slope and width standards);
• at least 1 accessible toilet in public/common areas;
• at least 1 accessible guest room including bathroom (if accommodation is provided);
• accessible restaurant seating or common dining area; and
• 1 accessible meeting/conference room, if applicable.

It is furthermore recommended that resting points (e.g. benches) are provided for guests with limited mobility throughout longer walking areas. The slope and width of entrances, signage, and handrail availability are verified in accordance with national accessibility guidelines or, where available, UN/WHO accessibility recommendations.

To reach conformity, the following minimum accessibility elements are in place when focusing on visual accessibility:

• high-contrast signage and/or tactile floor markers and/or adequate lighting and glare reduction in key areas (e.g. entrance, reception, toilets, corridors) according to visual impairment needs;
• at least 1 accessible toilet in public/common areas;
• at least 1 accessible guest room including bathroom (if accommodation is provided);
• accessible restaurant seating; reception or service desk, and either auditory cues or verbal guidance or braille/large-print menus/information guides; and
• 1 accessible meeting/conference room, if applicable.

For cognitive disabilities or hearing impairment, the following minimum accessibility elements are in place to reach conformity:

• an accessibility plan outlining how cognitive or sensory needs (hearing impairments) are addressed; and
• at least 2 implemented tangible actions focusing on either cognitive disabilities and/or hearing impairments:
  • examples of actions focusing on cognitive accessibility include simplified and pictogram-based instructions in key areas (reception, dining, safety information); quiet check-in or queue-free service for guests who need it; staff training focusing on the sensibilisation of needs for people with cognitive disabilities; availability of sensory-friendly maps or simple orientation guides; predictable routines for activities communicated clearly to guests.
  • examples of actions for hearing impairments include availability of portable hearing loops at reception or meeting rooms; captioned videos and visual alarms in key areas (if feasible); staff training focusing on the sensibilisation of needs for people with hearing impairments (e.g. trained in international sign language).

For the actions to be approved, the improvements are substantial, functional and clearly documented in the accessibility plan. The establishment also informs about the minimum accessibility elements in place on their website.

Even if pets are generally not allowed in the establishment, service animals (e.g. guide dogs) are always permitted. This aspect is respected by all staff. The level of access is clearly and accurately communicated on the establishment’s website. Descriptions specify accessible facilities (e.g. room layout, grab bars, step-free access, high-contras signage, visual alarms, etc.) and whether the establishment complies with specific standards (e.g. local building codes or accessibility certifications).

Where applicable, the establishment is encouraged to consult with or seek approval from national or local disability organisations when planning accessibility features. During the onboarding, all staff are trained and informed about the establishment’s accessibility provisions, regulations and the rights of guests with disabilities. Management and other relevant guest-facing staff receive additional follow-up training regarding the available equipment in the establishment.

Η εγκατάσταση προσφέρει ή διευκολύνει την πρόσβαση σε μη μηχανοκίνητα μέσα μεταφοράς για τους επισκέπτες. Αυτό περιλαμβάνει είτε:

α) την παροχή δυνατότητας δανεισμού ή ενοικίασης ποδηλάτων ή άλλων μορφών μη μηχανοκίνητης μετακίνησης (π.χ. κανό, έλκηθρα χωρίς μηχανή, χιονοπέδιλα, σκι αντοχής) απευθείας από την εγκατάσταση· 
β) την παραπομπή των επισκεπτών σε αξιόπιστη εξωτερική υπηρεσία ενοικίασης, όταν η άμεση παροχή δεν είναι εφικτή.

Τα ηλεκτρικά ποδήλατα και τα ηλεκτρικά πατίνια δεν πληρούν το παρόν κριτήριο (βλ. κριτήριο 2.5).

Οι πληροφορίες σχετικά με τα διαθέσιμα μη μηχανοκίνητα μέσα μεταφοράς είναι προσβάσιμες στους επισκέπτες σε σημεία όπως η ρεσεψιόν, το γραφείο εξυπηρέτησης των επισκεπτών, η περιβαλλοντική γωνιά, τηλεοπτικές οθόνες, ή μέσω εφαρμογών, κωδικών QR ή σε φακέλους εντός των δωματίων των επισκεπτών/αιθουσών συναντήσεων.

Σημείωση για εθνική προσαρμογή: Στο Βέλγιο, το κριτήριο αυτό είναι υποχρεωτικό.

Η εγκατάσταση ορίζει μία ιδανική θερμοκρασία για ψύξη και θέρμανση στα δωμάτια, με έμφαση στους χώρους επισκεπτών και στις αίθουσες συναντήσεων. Για Εστιατόρια, Αξιοθέατα και Συνεδριακά Κέντρα, αυτό εφαρμόζεται σε ολόκληρο τον χώρο.

Ως γενικό πρότυπο: εάν η εξωτερική θερμοκρασία είναι υψηλότερη από 22°C, η θερμοκρασία ψύξης στο χώρο δεν πρέπει να είναι χαμηλότερη από 22°C. Εάν η εξωτερική θερμοκρασία είναι χαμηλότερη από 22°C, η θερμοκρασία θέρμανσης δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 22°C. Όπου είναι εφαρμόσιμο, τοπικοί ενεργειακοί κανονισμοί ή οδηγίες κλιματικής ζώνης μπορεί να απαιτούν προσαρμοσμένα όρια. Οι ρυθμίσεις θερμοκρασίας παραμένουν εντός αποδεκτών ορίων άνεσης (π.χ. ISO 7730, ASHRAE 55), ενώ ενθαρρύνεται η χρήση προσέγγισης εύρους θερμοκρασίας.

Η ιδανική θερμοκρασία ορίζεται είτε αυτόματα από κεντρικό σύστημα είτε χειροκίνητα σε κάθε δωμάτιο.

Οι επισκέπτες μπορούν να προσαρμόζουν τη θερμοκρασία στους χώρους των δωματίων τους ή στους χώρους συναντήσεων χειροκίνητα ή να απευθύνονται στη ρεσεψιόν. Ωστόσο, συνιστάται οι χειροκίνητες προσαρμογές να περιορίζονται σε μέγιστη απόκλιση 3°C από την ιδανική θερμοκρασία.

Ενθαρρύνεται η χρήση δυναμικών συστημάτων ελέγχου όπως προγραμματιζόμενοι θερμοστάτες, αισθητήρες παρουσίας ή Συστήματα Διαχείρισης Ενέργειας Κτιρίων (BEMS), ώστε να βελτιώνεται η ενεργειακή απόδοση και η άνεση των επισκεπτών. Συνιστάται επίσης η αναφορά σε εθνικούς κώδικες ενεργειακής απόδοσης κτιρίων, ή οδηγίες όπου υπάρχουν.

Κανένας εξοπλισμός ψύξης, αερισμού, θέρμανσης, και δροσισμού, (π.χ. ψυκτικά συγκροτήματα, αντλίες θερμότητας, κλιματιστικά με δυο ξεχωριστές μονάδες, επαγγελματικά/οί ψυγεία/καταψύκτες) αγορασμένα από την εγκατάσταση κατά τους τελευταίους 24 μήνες (για τους υποψηφίους που επανυποβάλουν αίτηση) ή 6 μήνες (για τους αιτούντες για πρώτη φορά) δεν περιλαμβάνει ενώσεις HCFC (υδροχλωροφθοράνθρακες), συμπεριλαμβανομένων ψυκτικών υγρών όπως R-22 και R 123, καθώς αυτά περιέχουν αέρια του θερμοκηπίου και συμβάλλουν στην καταστροφή του όζοντος.

Όταν αγοράζεται μεταχειρισμένος εξοπλισμός δεν πρέπει να περιλαμβάνει CFC ψυκτικά υγρά.

Όλος ο εξοπλισμός τηρεί την εθνική και τοπική νομοθεσία που έχει σχέση με την σταδιακή κατάργηση ψυκτικών υγρών και την περιβαλλοντική ασφάλεια.

Η εγκατάσταση διαθέτει σύστημα διαχωρισμού και επαναχρησιμοποίησης οργανικών αποβλήτων. Τα οργανικά απόβλητα περιλαμβάνουν υπολείμματα τροφίμων και κηπευτικά απόβλητα, καθώς και άλλα βιοδιασπώμενα υλικά, όπως κατακάθια καφέ, φλούδες φρούτων και λαχανικών, φύλλα τσαγιού και, όπου είναι εφικτό, κομποστοποιήσιμες συσκευασίες. Για να διασφαλιστεί ότι τα απόβλητα τροφίμων και τα κηπευτικά απόβλητα παραμένουν μη μολυσμένα και κατάλληλα για τις αντίστοιχες μεθόδους επεξεργασίας, η εγκατάσταση διατηρεί σαφή διαχωρισμό μεταξύ των πηγών οργανικών αποβλήτων, πριν την επιλογή οποιασδήποτε μεθόδου επεξεργασίας (π.χ. κομποστοποίηση, βιοαέριο, εξωτερική συλλογή).

Η εγκατάσταση υιοθετεί τουλάχιστον 1 από τις ακόλουθες προσεγγίσεις για τη διαχείριση οργανικών αποβλήτων:

α) Τα οργανικά απόβλητα κομποστοποιούνται εντός του χώρου: η κομποστοποίηση στον χώρο της εγκατάστασης ενθαρρύνεται και περιλαμβάνει όλα τα κατάλληλα για κομποστοποίηση απόβλητα τροφίμων και κηπευτικά απόβλητα. Σε αυτή την περίπτωση, η εγκατάσταση ορίζει υπεύθυνο άτομο για τη διαδικασία κομποστοποίησης. Το άτομο αυτό έχει λάβει κατάλληλη εκπαίδευση ή καθοδήγηση σχετικά με τις διαδικασίες κομποστοποίησης και την ασφάλεια. Η εκπαίδευση αυτή πρέπει να τεκμηριώνεται. Η εγκατάσταση εξηγεί πώς χρησιμοποιείται το παραγόμενο κομπόστ, όπως σε διαμόρφωση τοπίου, κηπουρική ή τοπική γεωργία. Συνιστάται η χρήση του κομπόστ ως λίπασμα για πράσινους χώρους ή λαχανόκηπους εντός της εγκατάστασης.

β) Τα οργανικά απόβλητα συλλέγονται από εξωτερικό πάροχο για κομποστοποίηση, παραγωγή βιοαερίου ή άλλες μορφές περιβαλλοντικά ορθής επεξεργασίας. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει υποδομές κομποστοποίησης, αναερόβιους χωνευτές ή βιομηχανικές μονάδες επεξεργασίας που παράγουν ενέργεια ή λιπάσματα από οργανική ύλη. Εάν επιλεγεί αυτή η μέθοδος, η εγκατάσταση παρέχει τεκμηρίωση που επιβεβαιώνει την ονομασία του παρόχου υπηρεσιών, το είδος οργανικών αποβλήτων που δέχεται (π.χ. υπολείμματα τροφίμων, κηπευτικά, βιοδιασπώμενες συσκευασίες) και την τελική χρήση ή μέθοδο επεξεργασίας (π.χ. κομποστοποίηση, βιοαέριο, γεωργική χρήση).

γ) Υπολείμματα τροφίμων και άλλα κατάλληλα οργανικά απόβλητα συλλέγονται και διανέμονται σε τοπικές φάρμες για χρήση ως ζωοτροφή. Η πρακτική αυτή είναι εφικτή μόνο εάν η εθνική ή τοπική νομοθεσία επιτρέπει τη χρήση αποβλήτων τροφίμων για ζωική κατανάλωση. Σε αυτή την περίπτωση, η εγκατάσταση συμμορφώνεται με όλες τις εφαρμόσιμες υγειονομικές απαιτήσεις, κανόνες αποθήκευσης και μεταφοράς και παρέχει τεκμηρίωση της συμμόρφωσης της. Εάν η πρακτική αυτή περιορίζεται ή απαγορεύεται από τη νομοθεσία, η εγκατάσταση ακολουθεί τη νομοθεσία.

Για κομποστοποίηση στον χώρο της εγκατάστασης ισχύουν οι τοπικοί και εθνικοί νόμοι καθώς και οι ακόλουθες πρακτικές:

• διατήρηση ισορροπίας μεταξύ υλικών πλούσιων σε άζωτο («πράσινα») και υλικών πλούσιων σε άνθρακα («καφέ») για να διασφαλιστεί η αποτελεσματική αποσύνθεση
• τακτικός αερισμός του κομπόστ (όπως ορίζεται εσωτερικά) για τη διατήρηση των επιπέδων οξυγόνου
• παρακολούθηση της υγρασίας ώστε να αποφεύγονται αναερόβιες συνθήκες ή ξήρανση
• προστασία του κομπόστ από παράσιτα και έντονες βροχοπτώσεις με την χρήση κατάλληλων καλυμμάτων ή συστήματα προστασίας
• το κομπόστ τοποθετείται και αντιμετωπίζεται με τρόπο που αποτρέπει δυσάρεστες οσμές και δεν επηρεάζει χώρους επισκεπτών ή προσωπικού

Σημείωση για εθνική προσαρμογή: Στη Γαλλία, το παρόν κριτήριο είναι υποχρεωτικό.